Bezinning bij vergadering 29 september 2020

Spiegeltje spiegeltje aan de wand…
Christenen zijn, als het goed is, volgelingen van Jezus Christus. Een Christen is een leerling van Jezus. Dat blijven we heel ons leven lang. En de kerk is een lerende gemeenschap. Jezus leefde ons voor. Hij liet zien wat de modus, de stijl van het Koninkrijk van de Hemel is. En wij moeten Hem navolgen. Ik ben bezig met de bestudering van de Imitatio Christi, of te wel de Navolging van Christus van Thomas á Kempis. Daarin houdt hij ons een spiegel voor. En het is verrassend hoe actueel zijn woorden nog zijn voor vandaag, zowel voor Rooms Katholieken, als ook voor Protestanten. Wat opvalt is de toch ook wel moderne opvatting; Zegt wat ge doet en doet wat ge zegt. Dat moet een Christen kenmerken. Maar ook de Kerk moet dat kenmerken. Mooie volzinnen over liefde en omzien naar elkaar zijn niet voldoende. Niet alleen Thomas zegt dit maar ook Jacobus. Hij zegt; “Vergis u niet, alleen horen is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen. Want wie de boodschap hoort maar er niets mee doet, is net iemand die het gezicht waarmee hij geboren is in de spiegel bekijkt ; hij ziet zichzelf, maar zodra hij wegloopt is hij vergeten hoe hij eruitzag”, Jacobus 1 : 22 t/m 24. Dit geldt voor zowel de individuele christen als ook voor de familie van christenen; de kerk. En welke boodschap is dat dan ? Dat wij elkaar moeten liefhebben, zoals Christus ons heeft liefgehad. En dat zijn niet alleen maar mooie woorden. Dat heeft Jezus laten zien. Hij zei dat liefde onder andere is; je leven over hebben voor je vrienden. Nu, dat heeft Hij bewezen, dat zijn woorden niet leeg waren. Hij stierf voor Zijn vrienden op Golgotha. Moeder Teresa zei het ook; Liefde is actie. Dat betekent voor een Christen dus niet # Ik doe niet meer mee. Nee, een Christen staat altijd klaar voor een ander, zeker voor de zwaksten van mijn broeders. Voor de kwetsbaren en eenzamen. Daar ligt het werkveld van de kerk. En niet alleen in deze Coronatijd. Hoewel de Coronacrisis wel de lakmoesproef is op hoe wij als kerken en christenen in de wereld staan. De kerk wil, als het goed is, er zijn voor de mensen die het moeilijk hebben, die aan de onderkant van de samenleving bungelen, zij die zonder aanzien zijn. De zwaksten en de kwetsbaren, de armen en de zieken. Waarom? Omdat zij zulke fantastische mensen en organisatie zijn? Nee, omdat ze uit diepe dankbaarheid voor de liefde van Christus, die Hij hun geschonken heeft, daarvan willen uitdelen. Hem ter eer. Daarom als de vraag gesteld wordt Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik werkelijk een liefhebbende christen? Een christen die omkijkt naar anderen, zoals Jezus naar mij heeft omgekeken. Dat het antwoord dan zal zijn, van ganser harte; Ja, amen, ja.

Beleefd zijn kost niets, maar het is wel onbetaalbaar.